Kinderboekenweek 2 t/m 13 oktober 2019

Tijdens de komende kinderboekenweek staan voertuigen en reizen centraal.  Mijn twee kinderboeken passen daar uitstekend bij. In het boek Reizende poefjes zegt de titel het al. Pol en Polleke Grasspriet reizen op poefjes door de lucht. Een poefje als vervoersmiddel? Ja, in het boek wordt duidelijk waardoor. De poefjes brengen de kinderen op bijzondere plekken. Ze vliegen op de poefjes bijvoorbeeld langs het Empire State Building dat in New York staat naar Luilekkerland.
In de lamp, de sneeuwbol en het kompas reizen Pol, Polleke en Noek met hun ouders naar Cornwall in Engeland. Ze beleven een groot avontuur en vliegen overal naar toe op de rug van een reuzenalbatros en een vliegend tapijt.
De zomer is voorbij, de herfst begint in aanloop naar de winter. Het wordt vroeg donker. Iedereen is minder buiten dus is er tijd om te lezen of voor te lezen. Is het een idee om deze kinderboeken aan te schaffen voor de feestelijke decembermaand? Ik denk het wel, want in beide boeken zit iets van Kerstmis. Toch is het geen kerstboek.
Mijn derde kinderboek Juf Zebrahoed verschijnt 25 januari 2020. Ook in dit verhaal wordt gereisd. Op de rug van een lieve draak reizen twee kinderen heen en weer tussen de regenboog en de aarde En Juf Zebrahoed heeft een mooie, gekleurde vogel als vervoersmiddel.
Het vervoer in de boeken is niet alledaags dus bijzonder. Niemand heeft ooit zo gereisd. Daarom is het boeiend om met een gek vervoersmiddel kennis te maken. Ik noem ze: Blauwe poefjes, een vliegend oosters tapijt, een reuzenalbatros(een soort meeuw), een lieve groene draak en een prachtige roze vogel met regenboogkleuren.
Als dit de nieuwsgierigheid niet aanwakkert?...

Voorlezen uit Reizende poefjes

Vanmiddag las ik voor uit mijn kinderboek Reizende poefjes. Ik was op een basisschool waar ik hartelijk werd ontvangen. Vanwege de kinderboekenweek was er een kinderboekenmarkt. De kinderen konden hun eigen boeken verkopen voor 50 cent per stuk.
In de schoolbibliotheek, aangrenzend aan de aula waar de boekenmarkt was, had ik mijn stek. Ik had weer een mooie uitstalling gemaakt met mijn boeken en informatie..
Kinderen druppelden binnen, luisterden aandachtig en gingen weer om even later weer terug te komen. Er zaten ook en paar 'wiebelkonten' bij en dat verstoorde de rust wel een beetje. De achtergrondgeluiden van de boekenmarkt drongen door in de bibliotheek, waardoor ik soms moeilijk te verstaan was. Constant met stemverheffing praten is vermoeiend. De belangstelling was goed. De kinderen vonden het verhaal spannend, vooral de gebeurtenissen die zich afspelen in minecraft. Na een aantal voorleessessies is mijn ervaring, dat het fijner is om tijden af te spreken in plaats van ze binnen te laten druppelen. Ik denk aan iedere keer een kwartier voor een aantal kinderen tegelijk. Dan kom je in een uur een heel eind. Want omdat er steeds een wisseling was moest ik iedere keer weer uitleggen waar het verhaal over ging en dat haalde de vaart uit het voorlezen en de concentratie van de kinderen werd verstoord.
De kinderen kregen informatie mee over het boek. Toen alles weer ingepakt was en ik de gang in ging, hoorde ik twee moeders praten.
'Wat heb jij nou in je handen?' zei de een.
De ander wapperde met de kaart met aan weerskanten info over Reizende poefjes. 'Dit is net uitgedeeld.'
'Oh, gaat zeker meteen de oud papierbak in?'
De vrouw knikte en zei: ' Morgen wordt het oud papier opgehaald, ben ik er mooi weer vanaf.'
Ik hoop toch niet dat iedereen zo reageert.

Kinderboek Reizende poefjes

Reizende Poefjes.

Vandaag, zaterdag 7 oktober, ben ik in de bibliotheek van Opmeer om mijn kinderboek Reizende poefjes onder de aandacht te brengen. Ik heb een mooie uitstalling gemaakt met de boeken en wacht tot de kinderen komen. Ik hoor veel stampende kindervoeten die van het ene schap met boeken naar het andere rennen op zoek naar een leuk boek. De een schreeuwt: ‘Ik wil geen eng boek.’ De ander twijfelt eindeloos over welk boek er mee naar huis gaat en daarbij… ongeduldige ouders die hun kinderen aansporen om op te schieten met hun keus. Helaas geen tijd om even aan mijn tafel te komen. ‘Mijn dochter moet handballen.’ ‘We gaan op visite.’ ‘We hebben haast.’

Het is nog vroeg. Het weer speelt niet mee. Je moet regen en storm trotseren om in de bieb te komen. Op de tafel staan twee oude typemachines waar de kinderen zelf een verhaaltje op mogen typen. Er zijn kleurplaten. Er ligt een spelletje met dobbelstenen op tafel. De dobbelstenen zijn voorzien van afbeeldingen als inspiratie voor een verhaaltje.

Een paar enthousiaste meisjes proberen de typemachine uit. Het is nog een hele kunst om de toetsen gelijkmatig aan te slaan. Heel iets anders dan de toetsen van een toetsenbord van de computer. Ze laten trots het verhaal aan hun moeder zien en vertrekken weer. Reizende poefjes, dat door de bieb is aangekocht, gaat met een meisje mee naar huis. Ze gaat het boek gebruiken voor de leeskring op school. Hoe leuk is dat.

Ik heb geen benul van tijd. De grote klok aan de muur staat stil. Regelmatig word ik voorzien van koffie of thee, met iedere keer een verontschuldiging dat het niet ligt aan de reclame dat er zo weinig mensen zijn. Dat klopt, want er stond een bijna paginagroot artikel over deze activiteit in de krant.

De meeste kinderen die binnen lopen, werpen een blik op de tafel en krijgen van mij iets lekkers in de hoop dat ze blijven, een spekkie om in de sfeer van het boek te blijven. Een hoofdstuk speelt zich namelijk af in Luilekkerland. De kinderen willen wel, maar de ouders niet. De ouders zien het bibliotheekbezoek meer als een moeten om de kinderen tot lezen te stimuleren.

Er komt een wat oudere man aangelopen met een krant in zijn handen. Ik zit alleen aan de grote tafel, wat eigenlijk de leestafel is. Hij bekijkt alles, schuift de potten met kleurpotloden en viltstiften opzij en gaat zitten.

‘Gaat u de krant lezen.’

‘Nou ja, wat je lezen noemt. Ik heb thuis een landelijk dagblad en hier kom ik om in de plaatselijke krant de “verse dooien” te bekijken.’

Die uitdrukking ken ik. Hij wordt hier in West Friesland algemeen gebruikt om de rouwadvertenties in de krant te lezen.

‘Geen bekenden,’ zegt hij en vertrekt weer.

Het is tijd om alles in te pakken. De belangstelling viel wat tegen, maar de kinderen die bij mij aan tafel zaten, zijn enthousiast weer weggegaan, voorzien van een kleurplaat met Pol en Polleke Grasspriet erop, de hoofdfiguren uit het boek en een flyer met gegevens over het boek. De kinderboekenweek is de week om een kinderboek te promoten. Het boek is te bestellen bij www.godijnpublishing.nl en verkrijgbaar in de boekwinkels en de internetboekhandels. En uiteraard te leen in de bibliotheken.